Doğal beslenmek isterken sağlığınızdan olmayın…
Sebzeler, beslenmede vitamin, mineral ve lifin en değerli kaynaklarından biri olarak sofralarda yer alıyor.
Ancak kabuğunda darbe, ezik ya da çürüme görülen eserlerin tüketiminde dikkatli olunması gerekiyor.
Çünkü kabuk yüzeyi sadece dış etkenlere karşı kollayıcı değil, tıpkı vakitte bakterilerin en kolay tutunabildiği alanlardan biri olabiliyor.
Hafif yüzeysel ezikler çoğunlukla inançla temizlenip tüketilebiliyorken derin yaralar, yumuşama ve küf oluşumu, besin güvenliği açısından önemli risk yaratıyor.
Bu nedenle hangi yaralanma tipinin kabul edilebilir, hangisinin mutlaka tehlikeli olduğunu bilmek hayati ehemmiyet taşıyor.
YARALANMA ÇEŞİTLERİ
1. KÜÇÜK EZİKLER VE YÜZEYSEL ZEDELENMELER
Hafif ezikler ekseriyetle yalnızca kabuk altında renk değişimine yol açıyor.
Uzmanlar bu tıp yüzeysel bozulmaların sıhhat açısından tehlike oluşturmadığını, etkilenen kısmın kesilip atılmasının kâfi olduğunu belirtiyor.
Böyle durumlarda zerzevatın geri kalanı inançla tüketilebiliyor.
2. DERİN KESİKLER, YUMUŞAMA VE ÇÜRÜME
Daha derin yaralanmalar, bilhassa de yumuşamış yahut çamur kıvamına gelmiş bölgeler, bakterilerin süratle çoğalmasına ortam hazırlıyor.
Araştırmalar, bu biçim yaralanmaların E. coli ve Salmonella üzere tehlikeli mikroorganizmaların yerleşmesine neden olabileceğini ortaya koyuyor.
Bu nedenle çürüme ve yaygın yumuşama gözlenen sebzeler tüketilmemeli.
3. KÜF BELİRTİLERİ VE MANTAR GELİŞİMİ
Kabuk ya da et kısmında görülen küf, birçok vakit toksin üreten mantarların habercisi oluyor.
Küf gelişen eserlerde sırf yüzeyin kesilerek temizlenmesi kâfi olmuyor; mikroskobik seviyede kökler zerzevatın derin dokularına kadar ilerleyebiliyor.
Bu nedenle küf gelişimi görülen sebzeler bütünüyle atılmalı.
News
